Een blogske met info voor doe-het-zelvers
Deze morgen bij het voederen van mijn cavia’s kwamen er 2 niet opdagen (normaal kunnen ze niet snel genoeg bij het eten zijn). Ik zag een snoetje achter de opening van het caviakot, dus vermoedelijk zaten ze nog binnen. Mijn hartslag ging iets omhoog, want misschien lag er wel weer ene dood…
Maar neen, het tegendeel was waar. Vier nieuwe pluizebolleks geboren. Ouders, roep uw kinderen bij het computerscherm zodat ze kunnen smelten voor al dit liefs !!!
Een paar keer is op mijn blog een foto verschenen waar een zwarte hond op stond. Weekendje weg, Xandros op ontdekking, wat is een zwemvijver, en zo zijn er nog een paar. Noxy is de naam, en hij was de assistentiehond van een goede vriendin Maggy, die rolstoelgebonden is. Helaas is Noxy niet meer. Vorige zaterdag 7 januari is hij tijdens een wandeling door zijn poten gezakt en gestorven. Hij was iets ouder dan 10 jaar. Hartaderbreuk volgens de dierenarts. Het is een snelle dood, het enige positieve wat erover te zeggen is denk ik. Voor zo’n manier van sterven zou ik willen tekenen. Bezig met wandelen, tjiens, er scheelt precies iets, baf, licht is uit… Amper afzien en het niet beseffen.
Maar zo’n manier van sterven heeft serieuze nadelen voor de achterblijvers. Totaal onverwacht, niet zien aankomen, hoe kan dat nu ? Vooral voor een beest dat nog zo actief was en zot kon zijn gelijk een puppy. Voor Maggy is het verschrikkelijk, meer dan 6 jaar waren ze onafscheidelijk. Ik zag hem bijna wekelijks, en ben er ook ondersteboven van.
Nog een paar weetjes over Noxy :
Nox, we missen je, bedankt voor de leuke jaren !! Wie gaat er nu die chips opeten die ik in de cinema ‘per ongeluk’ op de grond laat vallen ??
Deze morgen doe ik het caviakot open om wat hooi bij te geven en wat bleek : een dode cavia. Blijkbaar gestorven tijdens het bevallen want er komt een kleintje half uit haar gat, ook dood… Djue toch ! Ik hoop dat ze niet te veel afgezien hebben, maar vrees er een beetje voor. Op den duur zou je denken dat het beter is van de cavia’s in een kotje van 0,5 op 0,5 m binnen in huis te zetten zodat je ze continu kunt zien voor het geval er iets misloopt, in plaats van ze buiten in een groot plein te laten rondcrossen. Er is dus blijkbaar nog een kans dat een of 2 andere van mijn vrouwtjes zal bevallen, mijn veronderstelling dat Lisa of Lola ze begin november bevrucht hebben blijkt te kloppen …
