Scheefpoeper deel 2

In een eerdere post had ik het over mijn haan Joske, de scheefpoeper. Hij vliegt dagelijks over de draad bij de kippen van de buren om te iepe-iepeën. Mijn buur heeft er geen probleem mee, om de paar dagen oogst hij zijn eieren, dus geen kans op kuikentjes.  Ware het niet dat hij ook zo’n “Engels kiekske” heeft, je weet wel, een stuk kleiner dan gewone kippen, die zonder probleem over de draad springen, en kweken gelijk konijnen.

Ewel, dat kiekske had ergens anders zijn eikes gelegd en stiekem uitgebroed.  Het resultaat kan je al raden hé : een hele boel oh zo schattige kiekskes. Zijn dat nu Engelse Koekoeks of Vlaanderse Kiekskes of doen we de stok in twee : Noordzeekoekoek ?

Zouden dat nu beige koekoeks worden ?  Mijn buur wist nog niet zeker of hij ze wil houden, dus ik weet niet of ik het ooit ga weten.

Zij kwam, hij kwam…

(voor de gedichtenliefhebbers : dit is geen poging tot “dichten zonder mijn gat op te lichten”.  Het is gewoon een beschrijving.)

Zij kwam stilletjes mijn kamer binnen,

zij vleide zich tegen mij aan,

zij ging bovenop mij liggen en kreunde stilletjes

ik spreidde mijn benen en streelde haar zachtjes,

ze kreunde iets luider,

ik streelde haar rug,

ik streelde haar buik,

ik streelde haar overal…

Hij kwam op mijn borst zitten,

hij likte mijn kin,

hij likte mijn wang,

hij masseerde mijn nek,

zachtjes en prikkelend,

hij duwde zijn neus zachtjes in mijn oogkas,

hij likte,

ik streelde zijn hoofd,

ik streelde zijn rug,

hij kwijlde van contentement…

We waren er alledrie klaar voor,

kreunend, strelend, likkend, masserend,

het zag er veelbelovend uit :

Read more

Het gaat goed, tijdelijk voorlopig…

Gisteren kon ik de caviaatjes nog eens vastleggen op de gevoellige plaat.  Die bastards crossen zo snel rond dat ik meestal amper foto’s kan nemen.  Als ik lang genoeg blijf wachten is er wel ergens een moment dat ze fotogeniek genoeg zijn.  De nieuwe is ondertussen ook al veel minder schuw.  Bij thuiskomst na het werk (mijn werk, niet dat van hen) ga ik altijd eerst bij de beestjes langs en geef ik wat vers gras aan de knaagdieren.  Als ik efkes roep op de cavia’s, dan komen ze (meestal) al piepend naar buiten gehuppeld.   Hopelijk mag hun leventje nog lang en onbezorgd zijn, en verdwijnt er niet plots weer eentje spoorloos.

Aan hun hokje hangt ook zo’n drinkfles, maar normaal kijk ik daar niet naar, omdat na een week daar nog bijna niets uit gedronken is.  Op den duur vergeet een mens dat hé.  Ik had al gezien dat mijn konijn uit de waterbak van de kippen drinkt buiten, en ik kon ook een van de cavia’s betrappen gisteren.  Geen probleem dus dat hun flesje niet dikwijls bijgevuld wordt, ze drinken liever het vers water buiten.

Iets totaal anders waar mijn piekerend brein nu aan dacht. Al die blogs met fotokes die er direct opgezet worden.  Leuk tijdsverdrijf. Amper 10 jaar geleden kon dat nog niet.  Foto’s maken, nog foto’s maken, en nog eentje, nog een paar, tot het rolleke vol was.  Naar de fotowinkel ermee om te ontwikkelen.  Een paar dagen later fotokes afhalen, en tot de conclusie komen dat een groot deel niet goed was (scherpte, kleuren,…). Wilde je daar iets op de computer iets mee doen, inscannen met een scanner die amper 300 dpi haalt (weeral kleur- en scherpteverlies) en dan kon je stoeffen dat je een foto op de pc kon laten zien. Nog eens 10 jaar daarvoor kon je niet eens een foto op het scherm toveren.  En in 2020 gaan ze ons uitlachen met onze primitieve blogskes…

Maar voorlopig ploegt de boer voort, gewoon omdat hij het leuk vindt !