Bikschote, het dorpje (tussen Ieper en Diksmuide) waar ik een groot deel van mijn jeugd vertoefde. Ik woonde er graag, iedereen kende er iedereen en het was er rustig. Ondertussen ben ik er al bijna 20 jaar weg, en ken ik nog hier en daar iemand. In mijn straat stond een windmolen (zo ene om graan te malen), maar ik heb die nooit weten werken. In 1976 (één dag voor ik 5 jaar werd) is de molen door een storm vernield. Op de as die door de wieken aangedreven wordt, staat een rem (“de vang”). Die rem zorgt ervoor dat de as niet draait als er niet gemalen wordt. Door de storm zijn de wieken wel beginnen draaien terwijl de rem opstond. Door de wrijving is de boel in brand gevlogen, is de as gebroken en zijn de wieken afgerukt.
Een paar maand later hadden ze de bovenkant gedicht door er een voorlopig dak op te plaatsen, en zo heb ik de molen het grootste deel van mijn leven weten staan. Als kind begreep ik niet goed waarom ze die molen niet meer herstelden. Jaar na jaar zagen we die restanten meer en meer verkommeren en schever zakken. Als er dan nog eens een stormke was, dan keek ik altijd eerst of de “molen” er nog stond.
Een paar jaar geleden is men met de restauratie begonnen, en vorige zaterdag was het inhuldiging van de nieuwe molen. Voor mij was er natuurlijk geen excuus om er niet bij te zijn. De restauratie heeft 850.000 Euro gekost. Meer info over de molen, geschiedenis en lijdensweg voor de restauratie op Molenechos. Een kort filmke van de heropbouw is hier te zien.
Onderstaande is een foto van de molen begin de jaren ’70.
En dit is hem anno 2010 :
En je zet geen foto van mij, die moest beneden wachten omdat het niet rolstoelvriendelijk is 😉